Doğancan Ülker

İstanbul’a taşındığımdan beri bir çok devlet ve/veya belediye kurumuyla haşır neşir bir haldeyim. Bunların arasında İski, Ayedaş, İgdaş, İett, Türk Telekom, TTnet vb. bilumum türevleri mevcut.

Aralarında en çok memnun olduğum, kocaman bir alkışı hak eden, bürokrasiden mütemadiyen sıyrılmış bir kurum var ki; o da İgdaş. İlk abone olurken, gittiğimizde 10 dakikada aboneliğimizi gerçekleştiren İgdaş, bize randevu verdiği gün tam saatinde gelip gazımızı kullanıma açmış; kombiyi nasıl kullanacağımız ve nasıl tasarruflu davranabileceğimiz ve almamız gereken güvenlik önlemleri hususunda ufak bir brifing vermişti.

Sene boyunca tüm faturalarımızı internet şubesinden iki tıkla ödeyebildik. 4 ay fatura ödemememize rağmen (ki yüksek meblağlar idi) kışın ortasında kimse gelip doğalgazımızı kesmedi.

Fakat bu yazıyı yazmamdaki amaç tüm bunlar değil. Benim İgdaş’la esas nirvanaya ulaştığım an evden çıktığım, İgdaş’la alakamın kesildiği an oldu. Elektriğimin ve suyumun kesilmesi neredeyse haftalar sürerken (elektrik hala kesilemedi bir türlü, yeni kiracı sefasını bizim kesemizden sürüyor) İgdaş’ı hiçbir yere gitmeden, oturduğumuz yerden bir iki tıkla iptal ettirebildik. Bir imza bile istemeden, tamamen internet başvurusuyla aboneliğimizi fesh eden ve iki günde depozito bedelini banka hesabımıza eft eden İgdaş’ı kutluyorum, bu çizgide çalışmalarına devam etmelerini diliyorum.

Yeri gelmişken İgdaş Çağrı Merkezi’ne de (444 36 36) bir değinmek gerek. Telefonu aradığınızda 0′a basarak birkaç saniye içerisinde bir müşteri temsilcisine bağlanabiliyorsunuz ve klasik devlet memuru triplerinden sıyrılmış bambaşka kibar hanımefendilerden yardım alabiliyorsunuz.