Doğancan Ülker

IQ ‘su 75 olan bir adamın hayatını anlatan bir filmdir. Daha doğrusu Forrest kendi anlatır hikayesini. Zaten filmin bu kadar sıcak gelmesi bundandır.

Takıldığım bir sahne var yalnız. Forrest ‘ın bindiği okul sahnesinde, daha minibüse biner binmez tüm çocukların onun yanına oturmasına izin vermemesi. Dışlanmak.Daha önce bu konuda berbat bir yazı yazmıştım yanılmıyorsam, Gruplaşma idi adı. Neyse. Neden ? Bu sorunun cevabını normal insanlardan çok fazla düşünmüşümdür… Günlerce. Aylarca belki de. İzmit ‘e ilk taşındığımda yaşadığım şeyleri hatırlatmıştı bana o okul servisi sahnesi.

İnsanoğlunun bu durumuna hiç anlam verememişimdir. Bir ara verir gibi olmuştum aslında; o Sınav Dergisi ‘nin abuk sabuk ÖSS dergisinin Lise 2 sayısının psikoloji bölümünde “Maslow ‘un ihtiyaçlar piramiti” (adı bu olmayabilir de) midir nedir orada görmüştüm. Adam öncelik sırasında üçüncü olarak “bir gruba ait olma” maddesine yer vermiş. Dedim ki o zaman ben de bir anormallik yok demek ki gerçekten önemli bir konu. Araştırmaya başladım. Daha doğrusu gözlemlemeye. Çünkü araştıracak bir kaynak vs bulamadım… Ve fark ettim ki gerçekten öyle. Okul ortamlarında, dershane ortamlarında insanlar sürekli birilerinin yanında olma ihtiyacı hissediyorlar. Adam kantine giderken bile birini bulup “gel kantine gidelim” diyor. Yalnız başına kantine gitmek istemiyor. Yani gruplaşma denilen şey aslında o kadar kasıtlı değil. Kendiliğinden oluyor. Neyse. Saçmaladım. Bir şey anlamadınız.

Filmin o sahnesi daha iyi anlatıyor aslında demek istediklerimi. Benim koca bir paragrafta anlatamadıklarımı adam bir iki dakikada anlatmış.

Bu arada Tom Hanks mükemmel bir oyuncu. Hayran kaldım. Da Vinci Şifresi, Philedelphia gibi filmlerde de bunu ispatlıyor.

Neyse.

Bu arada rap müzık dinleyenler için söyleyeyim. Sagopa Kajmer ‘in “Bir Pesimistin Gözyaşları” adlı şarkısında geçen “Neden ölüyorsun anne” repliği bu filmde geçmektedir. (Bunu filmden önce bana söyleyip filmi izlememe vesile olan Bilal Abi ‘ye teşekkürler, saygılar, sevgiler)