Doğancan Ülker

Fikir Atolyesi, bana göre, konsept olarak Türkiye ‘nin en güzel blogu. Bu bana göre tartışılmaz bir durum. Bir benzeri, taklidi vs yok. Bir yazıyı sonuna kadar okuduğunuzda yazacak yorum bulamadığınız bir blog Fikir Atolyesi, zira herşey yazılmış oluyor. İçeriği, konsepti gereği seyrek güncelleniyor ve ben ne zaman Google Reader ‘da Fikir Atolyesi görsem heyecanlanıyorum.

Bugün herzamankinden daha çok ilgimi çeken bir yazı okudum. 15000 dolar ile 10 ay boyunca dünyayı dolaşan Barış Akkiriş ‘in serüvenini anlatmış daha önce. Şimdi ise “Fikir Atolyesi Kahramanları Hayatta Mı” yazı dizisiyle şuan ne yaptığını yazmış.

Barış Akkiriş, benim belki de en büyük hayalimi gerçekleştirmiş biri. Cesaretine ve hayal gücüne hayran kaldım diyebilirim. 10 Ağustos 2005 ‘te başladığı gezi programı şöyleymiş kendisinin :

• Ağustos – ABD (New York, Seattle, Cascade Dağları ve Pullman).
• Eylül – Meksika / Guatemala (Mexico City, Oaxaca, Yucatan yarımadası, Lago Atitlan, Antigua).
• Ekim- Küba.
• Kasım – Ekvator (Cotopaxi’ye tırmanış, cangılda rafting, Quito vb..).
• Aralık – Peru / Şili.
• Ocak – Patagonya (Şili/ Arjantin, Puerto Montt, Punta Arenas, Ushuaia).
• Şubat – Arjantin devam, Buenos Aires – Bariloche, Iguazu.
• Mart – Rio Karnavalı – Sao Paulo ve şu aralar Pantanal’e geçiyor, vahşi doğal hayatı görmeye…

Bu sadece ilk 7 ay dolduktan sonra Fikir Atolyesi ‘ndeki röportajında verdiği plan. Bundan sonra iki buçuk ay daha gezmiş, ayrıntılı bilgi kendi sitesinde var.

10 ayda İspanyolca öğrenmiş, hayata bakışı değişmiş. Kendisi belki de kariyerinin önemli bir noktasında, daha 28 yaşında böyle bir şey yapmış. Bu bana göre çok önemli bir hareket. Sadece 10 ay ve 15000 dolarla belki de ruhuna yapılabilecek en iyi masajı yapmış kendisi.

Fikir Atolyesi ‘nde bunun gibi bir sürü ilginç deneyimler yaşamış insanların hayatları var diyebiliriz. Keşke monitör karşısında gözlerim acımasa da tüm arşivi okuyabilsem. Hepsini okumak, zihnime kazımak istiyorum. Yetmiyor, Tunç Kılınç ‘a buradan sesleniyor ve “Fikir Atolyesi kitap haline getirilsin” diyorum. Çok hoş olabilir belki, bilmiyorum belki kendisi de düşünmüştür.

Barış Akkiriş ‘e de tebriklerimi sunuyor, ve benim çok ileride yapmak istediğim birşeyi erken yapıp bana gaz verdiği için kendisine hayran olduğumu belirtiyorum. 10 ay boyunca süren serüveni boyunca tuttuğu bloga www.barisnerede.com adresinden ulaşabilirsiniz. Şiddetle, terlik atarak tavsiye ediyorum.

Bundan yaklaşık bir ay önce tek başıma Bursa ‘ya gidiyordum. Otobüste cam kenarına oturmuş, patlaya patlaya geçecek olan iki saatin ızdırabını hafifletmenin yollarını düşünürken yanıma bir adam oturdu. Ben beş on dakika camdan baktım. O da dışarı bakıyordu. Otobüs yeni kalkmışken bana aniden “Konuşmayı sever misiniz?” dedi. Bana mı dedi diye düşündüm. Evet bana demişti. “Biraz” diye karşılık verdim. O da ben konuşmayı severim isterseniz yol boyunca birlikte konuşabiliriz dedi. Şaşırdım. Genellikle bu tip konuşmalar “yolculuk nereye?” diye sorularak başlar diye düşünürken ” ‘Yolculuk nereye’ gibi klişe bir soru sormak istemedim kapıda Bursa yazıyor zaten” dedi. Bu cevap hoşuma gitmişti.

Yol boyunca konuştuk. Öyle ki iki saatin nasıl geçtiğini anlamadım. Kendisi Balıkesir Fen Lisesi ‘nde İngilizce öğretmeniymiş. Ben de (maalesef) bir öğrenci olduğum için konuşacak çok ortak yönümüz vardı. ÖSS üzerine uzun sohbetler yaptık. Daha sonra inmeden önce kendisinden e-posta adresini aldım. O günden sonra bir iki kez postalaştık. O konuşmamızı bir yazı haline getirmiş. Onu burada yayınlamak istedim :

A NİCE JOURNEY

I had two alternatives when I sat together with a
young man who was continuously looking out of the bus
window. Either I would be silent through the journey
from Izmit to Bursa or I would make an attempt to
start a conversation.
I preferred to ask a question to start a
conversation. “Would you like to talk?” I said. “With
pleasure” he replied. After asking some personal
questions for an introduction we talked about several
useful topics which I enjoyed a lot.
Education, friendship, generation gap, freedom of
speech, are the ones that I clearly remember now. Oh
my God! I enjoyed the talk a lot. An Anatolian High
School Student at 10th grade with so humanitarian, so
satisfying, so open-minded ideas.
He reinforced my positive expectations from the
future of my country and the world. I gave him my
e-mail address so he would send me his web site link
and his writings. I’m planning to contact him through
his web site. I’d like my students to contact him as
well. I’m sure they have got a lot of things to share.
They must come together to unite their mind power and
do something for themselves, for their country and all
the people in the world.

I’m hopeful, so hopeful. I believe, I believe…

3rd February 2007
Fahri Sahin
English Teacher