Doğancan Ülker

Kitabın ilk yarısına geldikten sonra, o kadar etkilenmiştim ki, bu kitap hakkında o kadar çok şey düşünmüştüm ki, bu yazı hep kafamın içinde bir yerlerde dolaşıyordu. Kitabın arkasındaki bu boş sayfaları çok uzun zaman önceden gözüme kestirmiştim.

Tutunamayan. Böyle bir insan türü var, bir gerçek. Ben tutunamayan mıyım? Bilmiyorum.

Bugüne kadar birçok kez intihar etmeyi düşündüm. Hala daha da düşünürüm. Bir ara Yavuz Çetin ‘i anlamaya adamış olan ben, sanırım, şimdi Selim Işık ve Turgut Özben ‘i anlamaya çalışıyorum.

Selim Işık. O ‘nu tanımlayacak bir sıfat bulmak zor. Zira Türkçe ‘yi oluşturan insan kabileleri tutunan insanlardı; Türkçe oluşurken tutunamayanlar düşünülmedi. O yüzden Selim Işık için tek bir söz edebiliyoruz: tutunamayan.

Gerçekten, ontolojik nedenlerden dolayı intihar edilebilir mi? Bir varlık sırf düşündüğü için intihar eder mi? Eder. Bunu Yavuz Çetin ‘de gördüm. Selim Işık ‘ta da görüyoruz. Ne? Selim Işık hayali bir kahraman mı? Hadi canım! Selim Işık benim. Hatta belki de sensin aynı zamanda.

Turgut Özben. Nasıl bir adamsın sen? Nasıl bu kadar gerçeksin? Turgut, sen gerçekten ben misin? Neden hep aynı şeyleri düşünmüşüz Turgut? Neden o alçak şehir yaşamından, yüksek gökdelenlerden -pek yoktu senin zamanında-, kravatlı adamlardan – biz de onlardan biri olduğumuz halde üstelik -, zenginlerden, dilencilerden korkmadık? Neden bunca yıl korkmadık da yeni dank etti kafamız. Niye düşünmedik bunca yıl, hiç? Read the rest of this entry »

Türkiye ‘de daha çok basının, Sibel Kekilli ‘nin geçmişi ile meşhur ettiği, aslında yıprattığı bir film Duvara Karşı. Solino ile tanıdığım Fatih Akın ‘ın şaheseri.

İntihar girişiminde bulunan kırklı yaşlardaki Cahit ile yine intihar girişiminde bulunan Sibel ‘in, Sibel ‘in anne evinden kalmamak için formalite icabı Cahit ile evlenmek istemesi üzerine, yaşadıkları. İki “tutunamayan”ın hikayesi… Film gerçekten suratınıza sekiz yüz sayfalık bir kitap fırlatıp burnunuzu kırıyor gibi…

Daha önce Hırsız Var adlı dandik bir filmle tanıdığım Birol Ünel oyunculuğun dibine vuruyor. Gerçekten mükemmel bir performans sergilemiş. Sibel Kekilli yine aynı. En çok takdir ettiğim ise Güven Kıraç oldu. Masumiyet ile birlikte hayranlığımı kazanan Güven Kıraç -kendisi yakın zamanda bir şiir kitabı çıkarmış bu arada- bu filmde de en az Masumiyet ‘teki gibi harika oynamış. Bir insan bu kadar mı güzel küfür edebilir. : ) Meltem Cumbul, yine kötü, çok kötü, hep kötü. Read the rest of this entry »