Doğancan Ülker

Kitabın ilk yarısına geldikten sonra, o kadar etkilenmiştim ki, bu kitap hakkında o kadar çok şey düşünmüştüm ki, bu yazı hep kafamın içinde bir yerlerde dolaşıyordu. Kitabın arkasındaki bu boş sayfaları çok uzun zaman önceden gözüme kestirmiştim.

Tutunamayan. Böyle bir insan türü var, bir gerçek. Ben tutunamayan mıyım? Bilmiyorum.

Bugüne kadar birçok kez intihar etmeyi düşündüm. Hala daha da düşünürüm. Bir ara Yavuz Çetin ‘i anlamaya adamış olan ben, sanırım, şimdi Selim Işık ve Turgut Özben ‘i anlamaya çalışıyorum.

Selim Işık. O ‘nu tanımlayacak bir sıfat bulmak zor. Zira Türkçe ‘yi oluşturan insan kabileleri tutunan insanlardı; Türkçe oluşurken tutunamayanlar düşünülmedi. O yüzden Selim Işık için tek bir söz edebiliyoruz: tutunamayan.

Gerçekten, ontolojik nedenlerden dolayı intihar edilebilir mi? Bir varlık sırf düşündüğü için intihar eder mi? Eder. Bunu Yavuz Çetin ‘de gördüm. Selim Işık ‘ta da görüyoruz. Ne? Selim Işık hayali bir kahraman mı? Hadi canım! Selim Işık benim. Hatta belki de sensin aynı zamanda.

Turgut Özben. Nasıl bir adamsın sen? Nasıl bu kadar gerçeksin? Turgut, sen gerçekten ben misin? Neden hep aynı şeyleri düşünmüşüz Turgut? Neden o alçak şehir yaşamından, yüksek gökdelenlerden -pek yoktu senin zamanında-, kravatlı adamlardan – biz de onlardan biri olduğumuz halde üstelik -, zenginlerden, dilencilerden korkmadık? Neden bunca yıl korkmadık da yeni dank etti kafamız. Niye düşünmedik bunca yıl, hiç?

Neden intihar etmiyorsun Turgut? Selim ‘i anlamalıyım. Ölünce daha iyi anlarsın. Hayır burada bana tanınmış olan süreyi kullanmak istiyorum. Bilgi yarışmalarına katılsam soruyu bildiğim halde yine de son saniyeye kadar düşünürüm ben. Niye Turgut? Bilmiyorum…

Oğuz Atay. Sen de bir tutunamayandın. Hatta kitaptaki Turgut sensin. Bunu biliyorum. Niye yazmadın devamını? Niye beni burada böyle bıraktın? Bana bir tutunamayan olduğunu ve senin de öyle olduğunu ve tanıştığımıza memnun olduğunu söyledikten sonra niye bitirdin hemen kitabı? Niye yazmadın devamnı? Tutunamayanlar 2. Tutunamayanlar 3… Beni böyle bırakmaya hakkın var mı?

Günseli. Senin niye türevlerin yok Günseli? Neden senin gibi bir kız yok Günseli? Sen tutunamayan değilsin Günseli. Ama tutunan da değilsin. İşte bana öyle biri lazım Günseli. Ne tutunan ne tutunamayan. Ben de öyle biri olmak istiyorum Günseli. Ne tutunan ne tutunmayan. Bana uzun cümleler kursun istiyorum. Beni güldürsün istiyorum. Ve sevsin beni. Durup dururken küssün bana. Küsmesi için bir şey yapmayayım. Ben öldüğümde, beni unutmasın. Her gün beni ve ölümümü düşüsün ve kendini suçlasın. Bir suçu olmadığı halde suçlasın. Benden sonra kimseyi sevmesin, hoşlanmasın, sevişmesin. Evet. Bu kadar bencilim evet. Tüm bunları istiyorum, evet. Peki ya sen Günseli? Unutacak mısın acaba Selim ‘i on yıl sonra? Sen de kadın milletinin bir vatandaşı mısın? Neden kadın milletinde alt kimlikli biri değilsin? Bu millette azınlık yok mudur hiç? Başkentiniz neresi?

Sen, Selim Işık. Ya bugün yaşasaydın? Ben olsaydın. Doğancan Işık olsaydın sen. Bugün ne kadar dayanabilirdin? Vazgeçtim. Sen, bugün Selim Işık olsaydın ve benim arkadaşım olsaydın. Beraber yaşlansaydık seninle. Ha, Selim Işık? Beni de beğenmez miydin? Özür dilerim. Çok özür dilerim. Senkimseyi beğenmemezlik etmedin ki. Onlar zaten çirkindiler.

Oğuz Atay. Sen bir dahisin desem. Her yerde, herkese kitaplarını tavsiye etsem, adına internet siteleri açsam, Oğuz Atay Sevenler Derneği kursam? O zaman kurtarabilir miyim tüm tutunamayanları? Bunların bir kısmını yapıyoru zaten. Sınıfta, evde, dershanede. Anneme, okul ve dershane arkadaşlarıma seni tavsiye ediyorum. Bir konu geçtiğinde senden bahsediyorum. Anlamıyorlar. “Hmm” diyorlar. “Duymuştum” diyorlar. Bilmiyorlar. Senin bir tutunamayan olduğını biliyorlar ve birer tutunan olarak, adın geçince, yüzlerini ciddileştirip, alınlarını kırıştırıyorlar.

Ve ben, sevgili tutunamayanlar. Evet, ben. Doğancan Ülker. Ne kadar zavallıyım değil mi? Adım bile kötü. “Selim Işık” denilince akla gelen, ciddi ifade gelmiyor; benim adımda o hava bile yok. Doğancan Ülker. İntihar ettiğimde belki bir gazetenin küçük köşesine adımı yazarlar. Belki de, eğitimdeki sorunlara dikkat çekme amacıyla tüm gazeteler verir bu haberi. Çoğu da yanlış yazar adımı. “Doğan Can” yazar mesala. Hatta abartır ve “Doğukan Ülker” yazar. Peki ya ben yapabilir miyim bir gün? Selim Işık gibi, Yavuz Çetin gibi, Nilgün Marmara gibi, gidebilir miyim buralardan? Veya Oğuz Atay gibi ecelini bekleyen bir tutunamayan mı olmalıyım? Benim de bir arkadaşım, irdeler mi acaba beni bu kadar? Hadi canım! Bir arkadaşım var mı ki benim bu koskoca şehirde? Sırf bu yüzden bir tutunamayanım ben aslında. Belki de irdelerler ama… Babam ve annem belki. S. biraz. Z., eğer haberda olursa, büyük ihtimalle, Turgut kadar olmasa da, irdeler. Ne kadar zavallıyım. Banane ki? Kim irdelerse irdelesin. Benim derdim başka.

Bir tutunamayanlar anisklopedisi oluşturmalı mı gerçekten? Ama tutunamayan bir yayınevi sahibi bulmak gerekir bastırmak için. Ayrıca tutunamayn bir yay-sat genel müdürü.

Acaba tüm hayatımı bir tutunamayan olarak mı sürdüreceğim? İleride, tutunamayanlara özgü ve sadece tutunamayanları derinden etkileyecek eserler yazabilecek miyim? Şimdiden tuttuğum günlükleri yirmi-otuz yıl hiç zarar görmeden muhafaza edebilecek miyim? Selim gibi şarkılar yazacak mıyım? Beni anlayan bir Süleyman Kargı ve beni anlayarak beni yaşayan bir Günseli olacak mı hayatımda? Z. mi? Yok canım! O ‘nun çok farklı bir hayatı var. Buna alışmalıyım. Böyle anlaşmıştım kendimle. Aklıma getirmemeliyim. Yoksa Selim Işık mertebesine ulaşacağım…

Oğuz Atay. Ağzıma sıçtın benim… Burada mı bitirmeliyim? Hayır. Sonu böyle iğrenç olmamalı. Ağzıma sıçtın diye bitirmemeliyim. Hem yazacak çok şey olmalı. Ama yok. Halbuki okurken ne kadar çok düşünmüştüm. Odamda, otobüsete, dersanede. Ne kadar çok. Ama yazamıyorum. Belki de tutunamayan olmak bu demek, aktaramamak. Selim Işık da Turgutçuğum Özben de hiçbir zaman bize kendini tam olarak aktaramadı. Hep bir şeyler kaldı. O kalanlarla tutunamıyoruz. tüm tutunamayanlar bir araya gelmeli, bir arada yaşamalı ve ortak bir lisan bulmalı belki de! Veya aynı anda hepimiz intihar etmeliyiz. Hayır. Evet. Hayır. Evet. Hayır.

Tüm tutunamayanlara, Selim Işık, Turgutçuğum Özben, Günseli ve Kargı ‘ya, Oğuz Atay ‘a – tutunamayanların ulu önderi- saygılarımla;

30.09.2007

Doğancan Ülker.